KOLACJE I ZABAWY TANECZNE

Tradycyjne przyjęcie. Reguły organizacji nie różnią się od wyżej opisanych. Planując wieczorek taneczny i tradycyjne przyjęcie, postępujemy podobnie – wysyłamy zaproszenia, wybieramy odpowiednie miejsce (czasami trzeba wynająć salę), przygotowujemy bufet z przekąskami, czuwamy nad przebiegiem wieczoru.

Matka organizuje przyjęcie dla córki, czasami jednak, dla zmniejszenia kosztów, kilka matek, których córki są w zbliżonym wieku i znają się, może wspólnie zorganizować spotkanie. Tylko w nielicznych mieszkaniach można urządzić wieczór z tańcami, na ogół przy większej liczbie gości trzeba wynajmować salę. Rezerwacji dokonujemy ze znacznym wyprzedzeniem, a termin wyznaczamy tak, by przyjęcie nie zbiegło się z innymi spotkaniami.

Zaproszenia. W przypadku uroczystych przyjęć są to na ogół zaproszenia drukowane. Podaje się w nich datę, godzinę i miejsce, w którym odbędzie się spotkanie, adres, pod który należy wysłać odpowiedź na zaproszenie, a także plan okolicy, jeżeli przyjęcie odbywa się na wsi. Dziś staramy się, by zaproszenie miało oryginalny wygląd. Dawniej taka swoboda była niedopuszczalna. Papier może być kolorowy, zdobiony rysunkami, starymi grafikami, pejzażami, fotografią domu, tekst w zasadzie zawsze jest podobny.

Zaproszenia wysyłamy na trzy tygodnie przed przyjęciem, a odpowiedź powinna nadejść po dziesięciu dniach. Trzeba zaznaczyć, jakie obowiązywać będą stroje i poinformować, że okazanie zaproszenia jest warunkiem wejścia (czasami żąda się także dowodu tożsamości, by uniknąć napływu nieproszonych gości).

Bufet. Organizację przyjęcia możemy zlecić specjalistycznej firmie. Na spotkaniach młodzieżowych nie podaje się alkoholu, a jedynie napoje chłodzące, młodzieży starszej proponujemy wino i szampana. Specjaliści sami – zależnie od przewidywanego czasu trwania przyjęcia i liczby gości – ustalą wielkość (czyli długość) bufetu, którą mierzy się w metrach. Podajemy minimum dwadzieścia tartinek i ptifurów na osobę, z czego jedna trzecia może być słodka. Potrawy rozstawiamy na jednym lub dwóch bufetach, zależnie od liczby pomieszczeń. Zamówienia składa się na ogół, zanim jeszcze zaproszeni potwierdzą swą obecność. Przeciętnie zaproszenie przyjmuje siedemdziesiąt procent osób, którym je przesłaliśmy. Zlecenie uściślamy na kilka dni przed przyjęciem. Zdarza się, że dla „uspokojenia” nastrojów zabiera się alkohole (np. około dwudziestej trzeciej), by po godzinie znów je podawać.

Kwiaty i muzyka. Gospodyni przyjęcia powinna zadbać o wystrój wnętrza, ozdobić je kwiatami. Światłem i muzyką zajmuje się specjalista. Dziś rzadko widuje się w salonach orkiestry – wyparł je doskonały sprzęt muzyczny. Oświetlenie przypomina dyskotekę lub nocny lokal, a doborem muzyki zajmuje się disc jockey. Poza kelnerami i szatniarzami zatrudnić możemy dwie lub trzy osoby, które sprawdzać będą przy wejściu zaproszenia. Trzeba pamiętać, że „ruch” nasila się między dwudziestą trzecią a pierwszą w nocy i wówczas najtrudniej zapobiec „przemknięciu się” nieproszonych gości.

Odpowiedzi. Potwierdzenie swej obecności lub powiadomienie o odmowie jest obowiązkiem osoby zapraszanej. Odpowiedzi udzielamy na piśmie. Powinna być prosta i krótka, pisana odręcznie na kartoniku lub karcie wizytowej rodziców. Młody człowiek, który nie posiada raczej własnych wizytówek, przekreśla imiona rodziców skośną kreską i wpisuje własne imię. Odpowiedź adresuje do matki dziewczyny, w której domu odbywa się przyjęcie. A oto przykładowy tekst listu lub karty:

„Pragnę wyrazić serdeczne podziękowanie za Pani zaproszenie, które przyjmuję z ogromną radością. Z poważaniem – Paweł Kowalski”, lub: „Pragnę podziękować Pani za zaproszenie na przyjęcie. Mam ogromną ochotę wziąć udział w tym spotkaniu, niestety zobowiązania rodzinne zmuszają mnie do pozostania tego dnia w domu. Z poważaniem Ewa Michalska.”

Niekiedy, zwłaszcza odpowiadając na dowcipne zaproszenie, lub zwracając się do dobrze znanej matki przyjaciółki, można pozwolić sobie na więcej swobody i bezpośredniości. Wówczas młody chłopak lub dziewczyna pisze na przykład:

„Droga Pani Anno! Jestem pewna, że Pani przyjęcie będzie bardzo udane i ogromnie się cieszę, że znalazłam się wśród zaproszonych. Z radością pomogę Pani w jego przygotowaniu. Łączę wyrazy szacunku – Magda Malinowska.”

Nie należy dziękować za zaproszenie przez telefon. Zapraszanie swych kolegów i przyjaciół jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy dobrze znamy gospodarzy.