PAPIER LISTOWY, UKŁAD LISTU

Istnieje kilka reguł dotyczących układu listu. Nazwę miejscowości, z której piszemy, oraz datę umieszczamy u góry, po prawej stronie kartki: „Warszawa, dnia 23 czerwca 1992”. Jeżeli uważamy, że powinniśmy przypomnieć adresatowi swój adres, umieszczamy go tuż pod datą.

Z lewej strony powinniśmy pozostawić pięciocentymetrowy margines, z prawej – mniejszy. Pamiętajmy jednak, by nie przeciągać linijek do skraju kartki. Nagłówek umieszczamy o kilka centymetrów poniżej górnego brzegu kartki (zaleca się nawet, by 1/3 arkusza od góry pozostawić „czystą”), a pomiędzy słowami „Drogi Piotrze” i tekstem uczynić co najmniej jedną linijkę odstępu. Pismo powinno być równe i staranne, a przenoszenie wyrazów sporadyczne (pamiętajmy jednak, że lepiej podzielić wyraz niż ścieśniać pismo lub „dotykać” krawędzi kartki).

List powinien być przejrzysty, dlatego nową myśl zaczynamy zawsze od nowego wiersza, wyraźnie zaznaczając akapit. Musi oczywiście być czysty, bez skreśleń, a zwłaszcza – kleksów i plam. Lepiej unikać dopisywania postscriptum, by nie myślano, że list powstawał w pośpiechu powodującym zapomnienie. Zaczynając kolejną stronę pamiętajmy, by zapełnić ją przynajmniej do połowy, nim złożymy podpis.

Nie robimy dopisków na marginesach, nad tekstem, między wierszami, wówczas bowiem list stałby się nieczytelny, a odbiorca miałby prawo sądzić, że nie chcieliśmy sięgnąć po kolejną kartkę. Jeżeli papier jest cienki, zapisujemy go tylko po jednej stronie, a kartki numerujemy.

List kończy się podpisem. Kładziemy go w niewielkim (kilka linijek) odstępie od tekstu, po prawej stronie. Podpis jest zawsze własnoręczny. Nie wysilajmy się na zawijasy, ozdobniki, nieczytelne bazgroły, zwłaszcza jeżeli adresat nie należy do grona naszych dobrych znajomych. Osoby, które mają zwyczaj posługiwania się podpisem nieczytelnym, umieszczają pod nim swe imię i nazwisko (w korespondencji służbowej lub urzędowej jest to nieodzowne).

Podpisujemy się imieniem lub imieniem i nazwiskiem, ewentualnie – pierwszą literą imienia i nazwiskiem. Zależy to od stosunków łączących nas z adresatem. Imię zawsze znajduje się na pierwszym miejscu, a zatem piszemy „Piotr Kowalski”, a nie „Kowalski Piotr”. Przed imieniem i nazwiskiem nie dodajemy słów „pan”, „pani” czy „wdowa”. Kobieta zamężna może posłużyć się nazwiskiem panieńskim. Pisze wówczas: „Anna Nowak Kowalska”, podając najpierw nazwisko panieńskie, potem nazwisko męża.

List składamy stosownie do rozmiarów koperty tak, aby podpis był widoczny zaraz po jej otwarciu. Prosząc kogoś o nadanie lub doręczenie listu, nie powinniśmy go zaklejać, ale wręczyć mu otwartą kopertę, którą on sam zakleja w naszej obecności. Ten zwyczaj stopniowo zanika, warto jednak przynajmniej przeprosić za nietakt: „Przepraszam, ale odruchowo zakleiłam kopertę…”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *